ANNELERE;
Az önce hastaneyi dolaşıp genel hasta viziti yapıyordum. Üroloji servisine geldim. Ameliyattan yeni çıkan bir kadın hastanın yanına geldim. kızında böbrek yetersizliği gelişmişti. Diyalizebağımlı yaşamasına anne yüreği dayanmamaış bir böbreğini evladına vermek için neşter altına yatmıştı. Ameliyattan çıkalı henüz yarım saat bile olmamıştı. Sizin anlayacağınız henüz tam anlamıyla ayılmamıştı. Ben yine de ona seslenip “geçmiş olsun” demek istedim. Dedim de. Ah! Demez olsaydım.
Uyukulu gözlerini bana çevirdi. Kim olduğumu tanıdığını sanmıyorum . Ancak üzerimdeki beyaz önlükten hekim olduğumu anladı ki, gözlerimi sulandıran , dudaklarımı titreten soruyu bana yönlendirdi . “Kızım nasıl ? ameliyatı bitti mi ? Ameliyat başarılı mı?”
Ey be kadın. Ne biçim bir şeysin sen? Sapasağlam bir hayat sürerken, kendini kızın ameliyat masasına attın. Ameliyat ağrıların sürerken ve daha ayılmamışken, ilk gördüğün hekime kendini değil , kızının durumunu soracak kadar büyük olan bu yüreğe nasıl sahip oldun?
Merak etme elleri öpülesi kadın. Kızın da iyi. Çileniz bitecek inşallah. Umarım çektiğiniz tüm acıları bundan sonra gülümseyerek anımsarsınız. bunu en azından sen HAK ediyorsun.
Tüm anneler , bir kez daha inandım bu gün.Cennet , gerçekten sizlerin ayaklarının altındadır.
Not: Ameliyat ekibini de yürekten kutlarım …
Yorum Yazın